San Francisco: De heenreis


Vrijdag 1 november. Om tien voor zes ’s ochtends zat ik in de auto: op weg naar Schiphol. Rond kwart over acht checkte ik samen met 19 medestudenten en twee leraren mijn koffer in. De bestemming: San Francisco! Ik doe mee aan een honorsprogramma van mijn opleiding en daar maakt deze reis deel van uit. We zouden een tussenstop in Washington maken en rond 21.00 lokale tijd in San Francisco aankomen.

De reis begon goed met een halfuur vertraging op de eerste vlucht. Het vliegtuig steeg niet om 11.00 op, maar pas na half 12. Op zich geen probleem, zou je denken, maar dat was het wel aangezien we anderhalf uur overstaptijd hadden in Washington. Nu nog maar een uur. Maar daar kon ik weinig aan veranderen en met een beetje slapen, lezen, muziek luisteren en series kijken ging de eerste negen uur snel voorbij. Ik geloof dat we iets na half 4 lokale tijd landden op Washington Dulles Airport. Om 16.50 zou de vlucht naar San Francisco vertrekken. Zo snel als we konden gingen we het vliegtuig uit (niet snel dus), op naar de douane.

Daar bleek dat “dat blauwe papiertje waarmee ze langs kwamen” wel degelijk ingevuld moest worden om het land in te komen. Met een ingevuld papiertje kon iedereen snel door de douane, want je hoeft gelukkig geen tien vingerafdrukken achter te laten, een foto te laten maken en je hoeft ook al geen honderd vragen te beantwoorden over waar je naartoe gaat, wat je komt doen en wat voor eten je in je tas hebt. Vervolgens liepen we door naar de kofferband, waar ik als één van de laatsten aankwam. Ik liep door en begreep dat ik ongeveer 25 meter later mijn koffer op een volgende band moest leggen. Dat was de moeite. Daarna kon ik aansluiten in de rij voor de handbagagecontrole, want ik had in de lucht en in de rij voor de douane echt de tijd om gevaarlijke vloeistoffen in mijn tas te stoppen. En in Amsterdam had ik ook niet precies dezelfde controle gehad, of zo. Ik had geluk, want ik stond achter twee mensen die slecht ter been waren en er dus zeker een halfuur over deden om uit hun rolstoel op te staan en door het poortje te gaan.

Toen ik eindelijk de controle gehad had stonden daar onze leraren te stressen: “WE MOETEN RENNEN!!!!”. Het vliegtuig zou over een halfuurtje vertrekken en de gate gaat twintig minuten voor vertrek dicht… Dus ik richting de gate, waar ik samen met een paar klasgenoten natuurlijk eerst compleet de verkeerde kant op loop. Wanneer ik dan eindelijk de goede kant op loop besloot ik te gaan rennen. Na vijf minuten en vijf gangen door gerend te hebben ben ik uitgeput. Hoe ver kan die gate weg zijn? Nou, ver dus. Vijf gangen verder ga ik weer rennen, maar dat schiet niet echt op. Rennen is geen groot succes met handbagage van minstens 10 kilo.

Na een kwartier kwam ik ein-de-lijk bij die gate aan en daar werd ik al opgewacht door klasgenoten, die het vliegtuigpersoneel gelukkig hadden ingelicht dat wij aan zouden komen rennen. Gehaald. Helemaal bezweet kroop ik het vliegtuig in voor de volgende vlucht. Een stukje van zes uur naar San Francisco. Doen we nog even. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk te slapen maar toch heb ik mezelf er regelmatig op betrapt om te denken “wanneer zijn we er nou?”. Meer dan vierentwintig uur nadat ik thuis in de auto stapte liep ik een hotelkamer binnen aan de andere kant van de wereld. Ik pakte uit en speelde nog veel te veel potjes Weerwolven… ;-) Om twee uur plaatselijke tijd dook ik mijn bed in. Tien uur ’s ochtends in Nederland. Welterusten San Francisco!

 

Ontvang gratis tips en updates (incl. stappenplan productieve dag!)

Meld je aan voor e-mails en ontvang updates over Streets Ahead en gratis productiviteitstips. Plus nu als bonus een gratis 5 stappenplan voor een productieve dag!

Een reactie plaatsen